Trzeci Marsz Ateistów i Agnostyków

Nasze postulaty

Pragniemy spokojnej koegzystencji różnych wierzeń i światopoglądów. Jesteśmy humanistkami i humanistami, uważamy, że sprawa tak subiektywna, jak wiara, nie powinna być orężem politycznych przepychanek i środkiem wywierania presji na świeckie ustawodawstwo. Jesteśmy za tym, żeby każdy miał wolność i przestrzeń do własnych przekonań i wiary, byle tylko nie zagrażał innym.

Świeckość państwa nie jest jakimś wydumanym "przywilejem" ateistów i agnostyków. To zagwarantowana w konstytucji zasada wolnego obywatelskiego społeczeństwa, dająca wolność wyznawania każdej religii oraz nie wyznawania żadnej. Nie zgadzamy się na pomijanie czy wręcz negowanie zapisów Konstytucji RP o rozdziale Kościoła od Państwa. Oczekujemy równych praw i równego traktowania osób wierzących i niewierzących.

Sprzeciwiamy się rozdawnictwu majątku publicznego dla zdobycia przychylności hierarchów, uprawianiu polityki z kościelnych ambon, szantażowaniu władzy ustawodawczej ekskomunikami w kwestiach dotyczących zabiegów sztucznego poronienia czy in vitro. Protestujemy przeciw publicznemu szkalowaniu ludzi o poglądach odmiennych od katolickiej ortodoksji. Niedopuszczanie głosów krytyki pod adresem kościoła przeczy podstawowym regułom demokracji.
Domagamy się jak najszybszego rozliczenia i wyjaśnienia przestępstw związanych z działalnością Komisji Majątkowej. Wspieramy działania dążące do usunięcia art. 196 Kodeksu Karnego o obrazie uczuć religijnych, który skutecznie zatyka usta wszystkim, zwłaszcza artystom i artystkom, odważającym się na krytykę kościoła. Nie chcemy cenzury pod żadną postacią, wierzymy w wolność twórczości i badań.

Żądamy wyłączenia religii z programu nauczania szkół publicznych i nieuwzględniania oceny z tejże na świadectwie. Domagamy się wolnej od symboliki religijnej przestrzeni publicznej oraz zaprzestania praktyk oficjalnego uczestniczenia najważniejszych osób w państwie w mszach z okazji świąt narodowych, świąt państwowych i innych ważnych rocznic.

Domagamy się całkowitego zaprzestania dotowania kościołów z budżetu państwa. Uważamy za dopuszczalne wprowadzenie podatku wyznaniowego, który nie tylko umożliwi wiernym danego wyznania wspieranie własnych kościołów, pozwoli również na wiarygodne określenie liczby praktykujących.

Polska jest krajem, w którym już nawet część katolików ma dość ingerencji kościoła w życie publiczne, swoje życie osobiste, życie ludzi innych wiar i niewierzących. Chcą, by pozwolono im samym kierować swoim życiem. Niech państwo będzie świeckie, a ludzie szczęśliwi, każdy na swój sposób.